کارگردانی در دیزنی: هَم لاسک (3) | اپیزود ۹۲ پویانما

انیماتورهای دیزنی همیشه هَم لاسک رو به‌عنوان کارگردان خیلی خوبی می‌شناختن. یکی از ویژگی‌های خاصش این بود که می‌تونست به فوتیجِ انیمیشن نگاه کنه و خیلی سریع بفهمه مشکلش چیه. با هَم لاسک دیگه خبری از تعارف و دودلی و «ام‌و‌اِم» کردن نبود، مثل بعضی کارگردون‌ها. یکی دو بار که فوتیج از توی موویولا (Moviola – دستگاه تدوین قدیمی) رد می‌شد، هَم دقیقاً می‌فهمید چه تغییراتی لازمه. وِلفرد جکسون معتقد بود که کار هَم لاسک به‌عنوان انیماتور ناظر تو سفیدبرفی  خیلی طبیعی باعث شد که بعداً کارگردان بشه. اون می‌گفت:

«هَم وقتی وارد این حوزه شد اون صبر و پشتکاری رو داشت که لازم بود تا همچین کاری رو تا آخرش پیش ببره. فکر می‌کنم شاید همین دو تا ویژگی بهترین توصیف برای شیوهٔ کارگردانی هَم باشه.»

برای اینکه بتونه تمام فوتیج‌های مربوط به شخصیتِ سفیدبرفی رو تحویل بده، هَم لاسک یه گروه از انیماتورهای دیگه رو زیر نظر خودش داشت و اون‌ها روی همون بخش کار می‌کردن.
به همین خاطر، هَم ، مثل بِن ذره ذره و خیلی طبیعی وارد کارگردانی شد؛ چون به‌جای اینکه فقط مسئول یه بخش کوچیک یا چند تا شات باشه، مسئولیت کل کارِ انیماتورها روی یه سکانس کامل رو به عهده گرفت. و این نقش بیشتر به یه کارگردان شبیه بود تا یک انیماتور معمولی.

وِلفرد جکسون یه توانایی دیگه رو هم در هَم لاسک تحسین می‌کرد. اون می‌گفت:

«این حس رو داشتم که هَم، به‌عنوان کارگردان، دوست داشت خیلی نزدیک و دقیق با تک‌تک کارهایی که اعضای تیمش روی فیلم انجام می‌دادن، کار کنه. مثلاً متوجه می‌شدم هَم وقتی با مسئولین لی‌آوت کار می‌کرد، با طراحی‌های خودش پیشنهادهاش رو برای مدل‌های کاراکترهای انیمیشن و همین‌طور برای چیدمان و میزانسن صحنه‌ها نشون می‌داد.»

«و همین‌طور اینکه چطور تست‌های مدادی یکی از انیماتورها رو تو موویولا نگاه می‌کرد و هم‌زمان با طراحی‌های خودش، نکته‌ها و اصلاحاتی رو که فکر می‌کرد باعث بهتر شدن حرکت می‌شه، به انیماتور نشون می‌داد. من واقعاً به این توانایی هَم حسادت می‌کردم.»

میلت کال (Milt Kahl) نظر جالبی دربارهٔ هَم لاسک داشت. اون می‌گفت:

«هَم کارگردان خوبی بود. ولی هَم بیشتر “واگذارکنندهٔ کار” بود. من همیشه احساس می‌کردم که تو پونزده سال آخرِ دوران کارگردانی‌اش عملاً بازنشسته بود!
هَم برای من هنوز یه جور معماست وقتی بهش فکر می‌کنم. خیلی خیلی مهربون بود؛ دقیقاً همون کلمه. واقعاً آدم فوق‌العاده خوبی بود.»