پویانما، مباحث تخصصی انیمیشن سه‌بعدی

توجه گزینشی:

این آزمایش را انجام دهید تا از چگونگی گزینشی بودن توجه خود شگفت زده شوید . دفعه بعدی که به رستوران رفتید ، چشم‌های خود را ببندید و فقط به صداهای اطراف گوش دهید . به هیچ صدای خاصی توجه نکنید بلکه اجازه دهید تا توجهتان شامل مجموعه صداهای مختلف بشود . احتمالا با تعداد زیادی از انواع صداها مواجه خواهید بود ، بعضی بلند ، برخی به آهستگی نجوا کردن . صدای به هم خوردن لیوان‌ها ، برخورد قاشق چنگال فلزی با بشقاب . بسته به کلاس رستورانی که در آن هستید ممکن است سر و صدای به هم خوردن ظروف آشپزخانه یا فریاد سفارش گذاری سرآشپز را نیز شامل شود . ممکن است انواع موسیقی و حتی صداهایی همچون پارس سگ نیز به گوش برسد . تمام این صداها وقتی شما به صحبت‌های همراهتان -که با شما سر میز نشسته است- گوش می‌دهید کمرنگ می شوند و حتی به گوشتان نمی‌رسند . برای دستگاه ضبط صوت فرقی ندارد چه چیز را ضبط می کند. مغز ما تمامی این سر و صداهای ناخواسته را نشنیده می‌گیرد . اما ابزارهایی همچون دوربین و ضبط صوت چنین مکانیزم و پردازش گزینشی ندارند . ضبط صوت نمی‌داند چه صداهایی برایتان مهم است . به همین دلیل نیاز است که توانایی دیدن و شنیدن با حداکثر دقت ممکن را داشته باشیم تا از آنچه قرار است به مخاطبمان نمایش دهیم آگاهی داشته باشیم . باید دقت حواسمان را به نور و صدا افزایش دهیم .

توجه کالای بسیار ارزشمند ما است.

توجه کالای بسیار ارزشمند ما است . همانطور که تونی رابینز(Tony Robbins) می‌گوید: آنچه که ما توجه خود را به آن معطوف میداریم نمایانگر کیفیت زندگی ما است. این اطلاعات برای فیلمسازان بسیار مهم است . توانایی ما برای بذل توجه توسط بسیاری از عوامل مانند خستگی، علاقه، وضعیت روحی و عاطفی و انتظاراتمان تحت تاثیر دایمی است . هنگامی که کارهای ترکیبی (مثل رانندگی) انجام می دهیم به نظر می آید که در حال انجام حجم عظیمی از کارها هستیم . حال آنکه کاری که ما در واقع در حال انجام آن هستیم چیزی جز تردستی و انتقال سریع توجه مان بین چندین وظیفه مختلف نیست . به همین دلیل است که آمار تصادفات برای راننده هایی که هنگام رانندگی با تلفن همراه صحبت می کنند بیش از سایرین است . تصور ما این است که این ما هستیم که توجه می کنیم اما واقعیت این است که توجه ما، جدای از ما عمل می کند . ذهن های ما می تواند به آسانی ما را فریب دهد .

واقعیت این است که توجه ما، جدای از ما عمل می کند.